Mother

Mother,
  I delivered about 25 bouquets this past weekend to various mothers in the Queen Creek, Tempe and Scottsdale areas of Arizona.  Some mothers were not home so I left the bouquets with one of their neighbors who were happy to accept.  The GPS guided me to places I had never been.  Immense gated communities where the streets are so quiet it explains the fact that I woke some people up from their sleep.  What struck me most was the attitude of people receiving flowers.  From elation to downright apathy.  Maybe the latter ones were in the middle of something.  I don't know.  How can you not smile when receiving flowers?  Even if they were not sent to you, they are flowers, beautifully arranged for the occasion.  This made me think that the attitude might not have been directed towards the flowers but the fact that a woman with an accent is standing at the door and we better be careful.  I am being generous.  The worst was the look I got from a woman who drove into her driveway as I was leaving having given her bouquet to the neighbor and I was telling her this.  The who are you to even dare talk to me look. She is still a loving mother to someone who sent her the flowers I explained to myself.  These were the rare occasions which brought me to reality.  No one has to follow your script I said to myself.  I realize my excitement about delivering flowers while being a robot and following every turn the GPS voice would command me to was mine only. 

Please accept that as my love for you.

I Am Home or "Hassa! Hassa!"

Those of you who are wondering what is "hassa", it first of all means I arrived in Armenian and some of you will know what story I am referring to. Those of you who do not know, have to be first told about my maternal grandfather we called "Dede". He was a hero during his youth having saved many Armenian women from their abductors after the deportations of the Armenian Genocide in 1915. He had been in jail twice and escaped both times. When he reached home no one recognized him at first.


In prison, they had tortured him so much that he had lost most of his eyesight and hearing. We had to talk loud into his ear for him to hear and he could only see shadows. He and my grandma, "Nene" lived within a few minutes' walk from us. They also lived even closer to their eldest son, my uncle Hrant and his wife, Aunt Arous. One night when Uncle Hrant had a meeting and Arous was visiting Dede and Nene, it got dark and Dede did not want Arous to walk half a block home by herself and accompanied her. As they approached the building, Arous told Dede that she can now see the building and that she can continue by herself. Dede stood there anyhow and kept asking "Arous hassar?" (Arous did you reach your destination?) And Arous to hollar back "HASSA!" Dede doesn't hear Arous and keeps repeating "Arous hassar?" Finally, having no other choice, Arous runs back to Dede, says "HASSA!  HASSA!" and runs back home.

In my case it is the contrary. You all thought I had arrived a year ago. Physically yes, I had. But this is another kind of arrival. I am finally home instead of in a geographical location. Let me rephrase that. I am where I always wanted to be.

After One Year: Almost Here

On my return from Montreal an offer was waiting for me that I could not refuse.  A better place to live in.  This does not mean that I did not obsess about the pros and cons even though the pros are way more than the cons.  I did and I still do.  I will be loosing the neighborhood I got used to and the nearby park where I used to go often, sometimes to work and sometimes not to work; my roommates; and the dog, Jack. The rest is all good stuff.  An added bonus are the tall pine trees outside the living room.  It suggests familiarity to me.  I kept looking at them transfixed as I had missed them so very much.  Lebanon's mountains were full of pine trees which also gave pine nuts.  Back to the present, the trees could be inspiring in the future.  The future I speak of is a couple of weeks away. 

I can't believe it has been almost a year.  A year ago, today, I was either in Missouri or Oklahoma on my way here.  And now I am on my way to a new place.  It is odd that when I was looking at places to rent in Arizona, it seemed that Mesa would be a good place to live.  A phone call to a family friend here to inquire about Mesa and apartments in general sidetricked me so that I am only now realizing my original intention.  How about them apples?
It is all good.   

Arpenaran in Montreal

Բանաւոր Բացակայ

Մեղանչած կ՛ըզգամ այսքան երկար ժամանակ չգրելուս համար եւ քանի որ այս «պլոկ» կոչեցեալը կարդացողներուն մեծամասնութիւնը հայեր են, ուրեմն կը պարտիմ հայերէն գրել:

Ու կը մտածեմ:  Ինչու՞ համար ամէն անգամ պէտք է բացատրեմ եւ լուսաբանեմ թէ ինչու կը գրեմ եւ որ լեզուով: 

Գործիս երթամ:

Յունուար Ձին սկսայ Արփենարանը գրել եւ Փետրուար ՁՑին կեցայ:  Ոչ թէ որովհետեւ կը կարծէի վերջացած է գործս բայց, ինչպէս որ արուեստագէտ ընկեր մը ըսաւ, պէտք է գիտնաս ըսել «վերջացած է» երբ ալ սառած կեցած ես եւ չես գիտեր եթէ վերջացած է կամ ոչ:  Այդպէս ալ ըրի:  Ես զինք ձգած էի բայց ինք զիս չէր ձգած:  Անվերջ կը հալածէր:  Հիմա սկսած էի արդէն ինքզինքս բեմին վրայ տեսնել խաղարկութեան մէջ:  Ամբողջ տասը օր մտքով բեմադրեցի անդադար:   Մեկնելես երկու օր առաջ Սուրբ Աբգար եկեղեցիի սրահը հրաւիրեցի մօտիկ մի քանի բարեկամներ պարզապէս գաղաբար մը ունենալու համար եւ գիտնալու որ գրածս զառանցանք չէ:  Չէր: 

Քիչ մը ոգեւորուած հասայ Մոնթրէալ:  Եկաւ ժամը բեմ ելլելու:  Մէկ ժամ ուշացաւ այդ բեմ ելլելու ժամը որովհետեւ կարեւոր կառաւարական անձնաւորութիւն մը կ՛ըսպասէինք որ վերջապէս չ՛եկաւ եւ ես ելայ բեմ:  Հետոյ հասկցայ որ քառորդ ժամ հետոյ ժամանած է եւ մերժած են զինք ներս ընդունիլ: 

Ժողովուրդը համբերութեամբ սպասեց Արփիին:  Եկուր տես որ Արփին իր կտորը Տիգրանակերտի բարբառով կ՛ըսկսի եւ ինչ որ եկեղեցիի սրահը հակազդուեցաւ խնդուքով հոս տափակ ինկաւ գետին:  Տասը վարկեան ալ սպասեցին որ հայերէն սկսիմ խօսիլ եւ «աաահ» մը քաշելով շտկուեցան իրենց աթոռներուն մէջ «հալլա պալլաշ ըլֆըլմ»ի պէս (ֆիլմը հիմա սկսաւ այսինքն):  Թող ներեն ինծի:  Իմ հանցանքը չէր: 

Բայց կար հակազդող Տիգրանակերտցի Տիկին Մարին որ մեր ընտանիքին հեռուէն ազգական կուգայ թէյզի (մինջեւ կը նշանակէ) Հազրօյէն:  Նստած էր բեմին շատ մօտիկ:   Այս Տիկին Մարին իմ բարբառը կը սրբագրէր նստած տեղէն, կը պատասխանէր հարցումներուս ու կը շտկէր հնչումս:  Եթէ ամուսին բառը գործածեցի, «էրիկ, էրիկ» կը յուշէր:  Շատեր հասկցան եւ խնդացին, ուրիշներ չհասկցան եւ չխնդացին:  Իսկ ես սկսայ բեմէն հետը խօսիլ ինքնաբերաբար որովհետեւ ամէնէն ներկայ անձը կը թուէր ըլլալ քոնէ այս բաժնին մէջ:  Պէտք էր զինք հետս բեմ հանէի կը մտածեմ:

Կար նայեւ ուրիշ կառաւարական անձնաւորութիւն մը հանցին Պարոն Սթէֆան Տիոնի:  Ըսած էին ինծի որ Պարոն Տիոնը մի քանի բառ պիտի խօսի բայց կ՛ուզէ մնալ եւ դիտել հակառակ որ մէկ բառ հայերէն չի հասկնար:  Լաւ որ մէկ երկու ֆրանսերէն երգեր ունէի գրպանս որոնք զինք դարմանեցին իր տանջանքէն:  Ըսին նայեւ որ իր սեղանին տիկին մը կայ որ պիտի թարգմանէ:
Բեմէն տեսայ այդ տիկինը:  Թարգմանելու երեւոյթ չ՛ունէր:  Իսկ Պարոն Տիոնը մեծ ուշադրութեամբ եւ առանց յօրանջելու կը դիտէր:

Յաջորդ օրը բախտն ունեցայ այդ տիկինին հանդիպելու եւ հարցնելու թէ ինչպէս անցաւ թարգմանութիւնը:  «Իրեն ըսի որ հին պատմութիւններ կը պատմես կոր»:  Առ քեզի թարգմանութիւն:

Վերադարձիս անմիջապէս Պարոն Տիոնին իմակ մը ուղարկեցի, շնորհակալութիւն յայտնելով եւ ամփոփ ձեւով բացատրեցի թէ ինչ էր ըրածս բեմին վրայ: 

Ի՞նչ էր ըրածս բեմին վրայ:  Հրաւիրեցէք զիս ձեր քաղաքը կամ գիւղը Արփենարանը ներկայացնելու եւ դուք ալ կը գիտնաք թէ ինչպէս գիրը, գրականութիւնը եւ լուացքը մօտիկ բարեկամներ են:

Montezuma Well

There are so many writings about this well.  Scientists have not discovered, for example, the origin of the consistently warm water that feeds Montezuma Well.  A current research topic with scientists from Northern Arizona University is trying to decipher where the water is coming from and from what level.  Scientists have noted the flow rate from the Well rarely fluctuates -- but the source deep in the earth's layers remains a mystery.

Its story began 12 million years ago, when the part of the Verde Valley was covered by a large, shallow lake.  Floating plants in this bodyof water caused dissolved calcium carbonate to form minute crystals, which slowly sank to the bottom and accumulated into thick layers of soft limestone rock.
About two million years ago, the lake waters began disappearing.  Underground streams started dissolving softer areas of the underground limestone, and a cavern began to form.  The passage of time and the force of water carved a cavern larger and larger until, about 11,000 years ago, the roof of one of these caverns gradually crumbled, forming Montezuma Well.

Water enters Montezuma Well at a constant 74 degrees F with a flow of over 1,400,000 gallons every day.  As the water passes through the limestone, it collects large amounts of dissolved carbon dioxide -- nearly 100 times more than most natural aquatic environments.

The high levels of CO, make Montezuma Well completely inhospitable to fish, despite the presence of oxygen in the water.  In their absence a community of unique species, each dependent on the others, has evolved.  Four of these species are found nowhere else on the planet?
Algae, small floating plants, manufacture food from light energy and the rich supply of carbon dioxide in the water.
At night, a great feeding frenzy begins among the creatures who have adapted to this harsh aquataic environment.  Amphipods, tiny shrimp-like animals, feed by combing algae through appendages below their mouths.
Leeches, living by day in the bottom sediments of the Well, rise at night and, searching with sensory hairs on their bodie, gulp large quantities of the small amphipods.  Night-swimming water scorpions also make evening meals of the shrimp-like creatures.
With the first light of day, these creatures sink back to the depths of the Well until sunset, and the beginning of another cycle.

It was my pleasure to type this from the article by Rex Vanderford of National Park Service in the free publication, Echoes.

Montezuma Castle



"Sheltered within a cave high on a limestone cliff overlooking Beaver Creek, this five-story, twenty-room pueblo was once home to prehistoric Sinagua people.  Abandoned after A.D. 1400, this imposing cliff dwelling is now preserved at Montezuma Castle National Monument." 

The above writing is from the label of the plastic water battle we bought from there and I have kept for this wonderful occasion.  The occasion being of having given myself a chance to write. 

My cousin, Arpi (I have also friends named Arpy, Arpie and Arpinée), had sent me an email asking me how I am doing.  Instead of writing back, I called her.  For some reason she couldn't hear me and kept asking me repeatedly how I am doing with an urgency in her voice.  I finally told her to read my blog.

I took this picture last week when we visited the Camp Verde area of Arizona, less than 100 miles north of Phoenix.  I had no idea this place existed having had my focus on wanting to visit the Grand Canyon one day.  That's where one starts if one wants to see wonders in this corner of the woods.  Expectation is one thing, wonderful surprise is another.  Oh, what a day it was.  So welcome and needed after a full year of hard work.  It was my mini-vacation and the cold I started battling did not dumpen my joy for being away from the city, out in nature, exploring and discovering.

For some reason, I cannot put another picture here.  See you in Montezuma Well (my next posting).