Տուփերուն Ընդմէջէն

Տուփերով շրջապատուած եմ: Մեծ, պզտիկ եւ միջակ: Քալելու համար պէտք է ոտքերս տարորինակ ուղղութիւններով շարժեմ: Տասը տարի է այստեղ կ՛ապրիմ եւ վերջապէս գրեթէ որոշած էի երջանիկ ըլլալ երբ զանքը հնջեց եւ ես ստիպուեցայ յետաձգել իմ երջանկութեան գաղափարը ուրիշ օրուայ: Հիմակուհիմա այս տուփերը պէտք է լեցնեմ որ երթամ իմ երջանկութիւնը Արիզոնա նահանգին մէջ հաստատեմ: Աւա՜ղ սակայն, բոլոր տուփերը հետս պիտի չքան: Մէկ մասը հոս ինծի պիտի սպասեն մինջեւ որ իրենց ճակատագիրը որոշեմ:

Երկու օր առաջ, շատ դժուարաւ, վերջապէս եւ ստիպուած ոտքի ելայ տուփեր բնտռելու: Ստիպուած՝ որովհետեւ արդէն վարի յարկի նորոգութիւնները վերջացած են եւ կարքը հասած է վանդակին: Միայն անոնք որոնք մտած են իմ դղեակս գիտեն թէ ինչու վանդակ կ՛ըսեմ: Առաջ բանտ կ՛ըսէի պարզապէս որովհետեւ սենեակին ճիշդ մէջտեղը, դէպի վարի յարկ տանող աստիճանները կան: Այդ բացուածքին շուրջը երեք ոտք բարձրութեամբ պատ քաշած են որ մարդիկ վար չ՛ինան: Իսկ այդ պատին վրան, իրարմէ մօտ ափի մը չափ հեռու, փայտէ ձողեր տնկած են որոնք մինջեւ արաստաղ կը բարձրանան: Ոչ մէկ երկրաչափական պատճառ չկայ իրենց գոյութեան: Տէքոր է եղեր:

Շատ արագ կ՛աշխատին այս գործաւորները եւ լուր չեն տար թէ երբ պիտի սկսին ձայն եւ փոշի հանել: Եւ քանի որ պէտք էր իմ ապրանքներս նորոգութեան աւերներէն զերծ պահէի, սկսայ զանոնք տուփերու մէջ տեղաւորել որ վար տանիմ ապահով տեղ մը դնեմ: Ահա այդ միջոցին էր որ վերջապէս որոշում առի իսկապէս Արիզոնա փոխադրուելու: Մէկ ամիս է կը խօսէի այդ մասին եւ կը փորձէի ինքզինքս համոզել: Գործ է: Մեծ գործ: Ինչ ալ ըլլայ պատճառը, թիւրին բան չէ փոխադրուիլը:

Ըսեմ որ այս տուփ լեցնելու գործը կը թեթեւնայ երբ որպէս երժշտութիւն՝ մտիկ կ՛ընեմ յառաջիկային լոյս տեսնելիք իմ երգի խտասկաւառակը, որ կը կոչուի Sandplay: Այսօր ան հասաւ այն ընկերութեան մօտ որ զայն պիտի տպէ: Եւ ես գլուխս տուփերուն մէջէն հանեցի որ այս ուրախ տեղեկութիւնը բաժնեմ առ որ անկ է:

Հիմակուհիմա այսքան:

There are boxes around me that I am filling with my belongings according to their usage and destination. Some of them will go to Arizona with me, some will stay here in storage and some will be given away. I have also condemned some to stay behind for whoever wants to use them. All this is cause for celebration specially when we add the background music from my soon to be released vocal compact disc, Sandplay. Look for it in a bookstore near you.

Town Hall Meeting by Phone

I picked up the phone and the operator said to wait for Congressman Scott Garrett who will speak and answer questions live. I stayed on the line thinking "live? He wants to speak to me and answer my questions? Oh, but I can't think of any questions I could ask him. I hope I won't be embarassed." After a brief moment, I heard the Congressman talking to a caller, answering a question. I was relieved that he was not calling me personally. A lot of people's phones had been ringing, not just mine. When he finished answering the caller, he said that he is talking to us from Washington D.C. and that we could ask him questions live by touching two numbers on the phone. Now came my utter astonishment at the idea of a town hall meeting by phone where you can either participate or just listen. I had never heard of such a thing. What an original concept. The callers were from mixed political leanings and were speaking coherently, sometimes even making sense to me, the politically quite skeptic. It was hard for me to focus on what I don't understand and a few questions went over my head. I hang in there. I liked the sound of it all. Do not forget that I have been recording a vocal album and my hearing is very discriminatory lately. Clean pronounciation, perfect grammar, good sounding voice and knowledge, he is a moderate Republican. He avoided a few questions by side stepping them but he answered most of them.
He even said to dial the corresponding number to the one out of three problems that we face as a country which we think is the most important and then gave the results of the poll at the end of the meeting. We don't want to borrow money from other countries.

I held the phone to my ear for a good thirty minutes and enjoyed the fact that I am in America, in New Jersey's Bergen County and I am listening to my representative congressman speak to me live over the phone from Washington D.C. Only in America.

Պազար

Եկեղեցիին պազարի օրն է: Հին բարեկամներու հետ տեսնուելու առիթ մը, չհաշուած եկեղեցիին օգտակար ըլլալու եւ համադամ ճաշեր ուտելու պարտքերը: Երկար սեղաններ շարուած են քով քովի: Մայրս, քոյրս ու ես բաւական շրջելէ ետք տեղ մը կը գտնենք: Մեր սեղանին չկան ծանօթներ բայց մինջեւ մեր տեղ գտնելը ծանօթներու բարեւեցինք ուրիշ սեղաններու ետին: Քոյրս ու ես ելանք նորէն շրջեցանք, գնումներ ըրինք պզտիկ կրպակներէն, խօսեցանք, կատակեցինք, իրարու նուէրներ առինք եւ վերադարձանք մեր սեղանը այս անգամ ընթրելու: Ատէնը մէյ մը խօսնակին ձայնը «ձեր ինքնաշարժին տեղը եթէ չփոխէք, ոստիկանը ձեզի տոմսակ պիտի տայ» կը յայտարարէր ինքնաշարժին թիւը տալով: Կամ «ինքնաշարժին լոյսերը վառած մնացած է եւ ձեր պաթէրին պիտի պարպուի»:
Զարմիկս եկաւ: Տեղ ըրինք: Քրոջս ընկերուհին եկաւ: Տեղ ըրինք: Մեզ հետ կրցան նստիլ որով մի քանի հոգի մեկնած էին արդէն: Շատեր գացին, ուրիշներ եկան: Ոտքի կեցողներ, շրջողներ, երեխաներ եւ անվերջ բարձրաձայն խօսակցութիւն: Դժուար կը լսուէին յայտարարողին ըսածները:
Քիչ ետք աճուրդը սկսաւ: Ուրիշ մարդ մը սկսաւ աճուրդի դրուած նուէրները ցոյց տալ, բարձրախօսէն յայտարարելով գինը, եւ բնտռեց այդ գինէն աւելի տուողներ ներկաներուն մէջ: Մենք հազիւ կը տեսնէինք կամ կը լսէինք թէ ինչեր աճուրդի դրուած էին: Կրցանք տեսնել գծագրութիւններ, մոմակալ մը, եւայլն: Մի քանի կտոր ծախուելէ ետք մարդը դժուարութեան հանդիպեցաւ եւ ուզեց մեզի յիշեցնել թէ ինչու համար եկած ենք:

«Եկեղեցին հայկական ես աչքս գոց կը տեսնեմ: Իսկ ուրիշներ բաց աչքով չեն տեսներ» աւելցուց:
Ու կրկնեց «Եկեղեցին հայկական ես աչքս գոց կը տեսնեմ: Ո՞վ գրեր է ասիկա: Ո՞վ գիտէ:»
- Վահան Թէքէեան ըսի զարմիկիս որ աչիս նստած էր երբ ձախիս նստած տիկինը, որուն չեմ ճանչնար «Ի՞նչ ըսաւ, ո՞վ չի տեսներ կոր» հարցուց ինծի:
Կրկնեցի ինչ որ մարդը ըսած էր:
Դիմացս նստած տիկինը քաջալերուելով որ պատասխաններ ունիմ «Մարդուն անունը ի՞նչ է եղեր» հարցուց: «Վահան Թէքէեան» ըսի: «Այսինքն այս մարդը, առանց տեսնելու, եկեղեցի՞ն գծեր է» հարցուց: Կրցայ «ո՜չ, բանաստեղծութիւն գրեր է» ըսել եւ ծռեցայ սեղանին տակէն իբրեւ թէ բան մը բնտռելու:

Դեռ անուն չեմ գտած

Այդքան ալ թիւրին բան չէ եղեր այս խտասալ պատրաստելը: Երգելով ալ չի վերջանար: Ինքնին դպրոց մըն է եւ ինքզինք ճանչնալու առիթ: Մանաւանդ որ վերջ ի վերջոյ ես եմ պատասխանատուն թէ ինչպէս պիտի հնչէ այն ինչ որ ժամանակին կը կոչուէր ձայնապնակ: Այդ բառը երբ դեռ կար ես կ՛երազէի ունենալ իմը բայց երբ բառը փոխուեցաւ ժապաւէնի (քասէթ) եւ հետոյ «էյթ թրաք»ի, իմ երազի պաստառի վրայի նկարներն ալ համապատասխան փոխուեցան, մինջեւ որ հասանք խտասալին: Արտօնեցէք որ ձայնապնակ կոչեմ զայն:



Կարելի էր մէկ ամիսէն ունենալ կոկիկ բան մը բայց երբ անդրադարձայ ձայնագրութեան տուած կարելիութիւններուն՝ «աման» ըսի, «ինչ լաւ է, քիչ մը համեմներ աւելցնենք»: Քիչ մը այստեղ, քիչ մը այնտեղ, այս մէկը հանենք, միւսը դնենք, եւ ահա եօթը ամիս եղաւ:



Աղջիկս Bal Des Débutantes-ին պիտի մասնակցի: Ամէն ինչը բացառիկ եւ կատարեալ պէտք է ըլլայ: Մուտքէն սկսեալ պէտք է գրաւէ ներկաներուն, առ նուազն, ուշադրութիւնը, լաւ քալէ, լաւ խօսի, խօսքերը լաւ հնչեն, իր տաղանդները ցոյց տայ եւ պէտք է ներկաները ուզեն զինք իրենց տունը տանիլ եւ իրենց հարսը ընել:



Հոս է որ խնդիրը կը բարդանայ: Աղջիկս մէկ հոգի է: Չի կրնար ամէնուն տունը հարս երթալ: Թերեւս ատոր համար է որ աղջիկ չ՛ունիմ: Բայց ահա մօտ օրէն խտասալի մը ծնունդ տալու ճամբուն վրայ եմ արդէն: Եօթը ամսու եմ: Բոլորս գիտենք ինչ ըսել է եօթը ամսու ըլլալ: Պէտք է պատրաստ ըլլաս ամէն վարկեան: Ինչ կ՛ըլլայ ինչ չ՛ըլլար:



Երգելը ամէնէն հեշտ մասն է այս փորձարութեան: Սխալներ ընելն ալ հեշտ է եւ սորվելու առիթ, բայց ամէնէն կարեւորը եւ դժուարը, ինծի համար, արտայայտուիլն է երբ պահանջքներ կ՛ըզգամ: Սորվեցայ որ եթէ սիրտդ թուրշի կ՛ուզէ, բերանդ պիտի բանաս եւ «թուրշի կ՛ուզեմ» ըսես: Պէտք է ուտես այդ թուրշին եւ ոչ թէ պատճառներ գտնես չ՛ուտելու: Երեխան է կարեւորը հոս եւ ոչ թէ աղին քանակը մարմինիդ մէջ: Այս միակ առիթն է ուր կրնաս սրտիդ հետեւիլ սանձարձակ: Տիեզերային օրէնք է:



Այսինքն դուն քու վրադ վստահութիւն ունեցիր: Թէ ոչ ամէն անգամ որ ձայնապնակը լսես, ականջներդ պիտի ցաւին, հետոյ սիրտդ: Տեսա՞ր, ետ սրտին եկանք:



Իսկ երեխան ի՞նչ պիտի կոչուի: Այս ալ դժուար է որոշել: Հայերէ՞ն թէ հայա-ֆրանսա-անգլերէն: Չէ՞ որ Ֆրանսերէն եւ Անգլերէն երգեր ալ կան ձայնապնակին վրայ: Չէ՞ որ Ամերիկայ կ՛ապրինք:

Ameriga

Gateway

36+2 (այբենգիմի տարրերուն թիւը)

December

Linelle

Ser-mi-eh

Բայց ինչպէս որ ըսին ինծի «երբ որ վերջանայ, կը գտնես»:

Նայիլ, Լսել եւ Շնչել

Նայիլ բառը (Տիգրանակերտի բառբառով՝ ըյեալ կամ իյեալ ) eye եւ eyeing կը ներշնջեն:


Իսկ լսէ բառը listen-ին քիչ մը շատ կը նմանի:



Պատահականութի՞ւն է որ շնչել, հնչել, փչել եւ խնչել բառերը նոյն ձեւով կը հնչեն:

Comme Promis

Compromis!

Le sort de l'Arménie et des arméniens est compromis. Qu'on soit pour ou contre les protocoles rien n'est sûre aujourd'hui. Après avoir lu les centaines de pages d'informations et des articles sur le sujet, je suis plutôt confuse et en êtat d'attente. Et vous? Etes vous sûre de vos croyances? C'est un peu difficile d'éxprimer et de tapper tout ça en Français surtout quand on pose une question. Car je fait recours au clavier Anglais/Américain chaque fois que j'utilise le point d'interrogation. Ainsi, la langue française est compromise aussi à moins que quelq'un me dise où se trouve le point d'interrogation. Point finale.

A peu près.

J'ai eu la gentillesse de traduire le paragraphe d'en haut pour un anonyme qui protestait véhément et me demandait ce que feront les personnes qui ne comprennent pas la langue française. Je suppose que la dite personne a déja lu la traduction. Et pour ne pas comprommetre la faconde, je l'ai enlevée. Un compromis de moins n'est-çe-pas? Ah, j'ai trouvé, j'ai trouvé, j'ai trouvé! Le point d'interrogation que je cherchais, je viens de le trouver. C'est la virgule majuscule.

Que penser du timing de ma trouvaille? Est-ce une coïncidence ou une leçon? Ne pas compromettre c'est de trouver le point d'interrogation?????????????

Allez! Demandez vos questions!

Are We There Yet?

We have recorded most of the songs except a couple. Right now the recorded ones are being mixed. In past recording sessions, except for one instance from which two songs will also be on my CD, I had a hard time listening to the end product and there was no room for improvement. Both times the undertaking was thus interrupted. It is a matter of being at the right time, at the right place, with the right people. Now I find myself listening over and over again to the ones I just recorded because I was given the chance to participate in the process over and beyond my singing.

I just listened to the awesome new album by The Flaming Lips, "Embryonic."

We are not there yet, but this is as good a place as can be right now.