Մէկ Հատ ալ Ինծմէ

Հիանալի
Հայելի
Հայեցի
Հացի
Քացի
Մնացի
Կանցնի
Կացին
Ցածին
Ծին
Ծիծ
Ծիծաղ
Աղ
Մաղ
Խաղ
Վաղ
Շաղ
Սաղ

Երկու Գոհարներ Զահրատի «Քարանուագ»էն

Վենետիկ
Վենետիկի քարը
    ջուրէ շինուած է
    ճամբայ ճամբայ կը հոսի
ու երբ կարծրանայ ‐
    թափանցիկ
    գունաւոր
    Մուրանոյի ապակի կը դառնայ


Ֆլորանս
Կը զգաս թէ
սալայատակի քարն իսկ
    ոտքիդ տակ
կը յուսայ
օր մը
արուեստի գլուխ գործոց մը դառնալ
եթէ չէ
արդէն

Words with Friends

I have so much to do and the next minute I am doing absolutely nothing having found all the pertinent excuses of absolution, i.e., explaining to myself that I am being realistic and that this is not about being negative. 

It could be about rhythm, music, voice, the accordion healing the wounds with compassion, the voice again, conveying the beautiful, with truth and integrity, applause.  It could be about writing or reading and even dancing, in many languages, or one; with many gods or One; everywhere or here; always and now.    

"Charité bien ordonnée commence par soi-même."  Orderly charity starts by oneself.

 

As Clear As What?

For lack of a better word, I will call it inspiration myself.  When one has too much to express and doesn't know where to start, when to start and how to start, and the only thing one knows is that writing is the only avenue left for her to pursue at 5:30 p.m., all the other avenues having reached their destination today, one makes the decision to embrace the choice by acting upon it.  I cannot deny the reality of the present.  And here I thought I had run out of subjects to write about.  Is this what writer's bloc is all about?  Too much to sort through?  Nobody around to tell you to just start already?  Until your back is up against the wall? 

The joy pouring out of my fingers, and the sound of the clicks on the keyboard makes me think that it was not in vain that my poor dad carried the iron typewriter to the car, drove the car, carried the typewriter to our house, put it on a table,  told me to sit down, opened a book, put it to the right of the typewriter, and said "learn".  It doesn't matter what the subject is.  Like you, I want to find out why I started typing too.  At the end of the day, when all is said and done, I will know.  If I get out of bed for this or that excuse, I will know that there is still work to be done.  If I sleep until morning, non-stop, like it happened last night, I must have had a good day.  It is as simple as that.  And that's all I have to go with right now.

If I write at least a few paragraphs herewith, having only me as the judge and critic as to its value, then I can dare distribute it elsewhere.  I can copy and paste it on my blog, people can read it and find out at what time I go to sleep every night (see above if you forgot already), or do I still see that special friend.  If I answer the latter inquiry by yes, I would be lying.  If I answer no, I will have to explain the why and I don't want to. 

So what is one to do?  Talk about the weather?  Politics?  

I just made myself a cup of Armenian coffee and will sip it from time to time as I continue writing.  Anything to make me write more about nothing will do today. My iWrite is my iRight as opposed to my iWrong.  You thought I was going to say iLeft didn't you?  How could I say that if I leave?  It is not about politics.  Let's make it about politics though.  I want to know when did this right and left start in politics? From where I am sitting, it is obvious to me that for the right and the left to communicate in any shape or form, both ought to acknowledge that agreements are made in the middle, a little to the left, where the heart resides.  This is just from where I am sitting, having only my body as a tool and witness for the defense. 

A long time ago, having bread and cheese for dinner with a cup of tea was the utmost in humility or...poverty.  Not today.  The most expensive items in a supermarket are bread and cheese.  All the other items that come in a can, in a box, in a plastic bag are affordable.  The cheapest item is cabbage.  I have had so much cabbage the last year that a whole city could have been lit by its consequences (to your face, rose water).

I should also stop smoking.  It is the hardest thing to do.  It is a very bad habit I must admit.  I feel like slapping my hand a few times when I catch myself smoking.  That hand which extended to receive a cigarette from a lady I had just met outside the Armenian church, and who was sitting under an olive tree, smoking a cigarette.  I had conversed with her and I found out she is from Armenia and just moved here from California.  Although she spoke English quite well, she still wanted to take lessons to improve herself.  She was wondering where she can find a tutor.  I was almost going to say "I can do it" but thought harder and decided that I should rather not.  I am busy.

Later, after lunch in the church hall, I was out of cigarettes and approached her to ask for one.  She was oh so very happy to oblige and started giving me three which I protested against to no avail.  She put them in my purse.  I don't know how that happened. 

So it is the same hand that I also smoked the cigarette with.  Right now it is scratching my head which has seen this picture.  And right now, this is more important than going to see Midnight in Paris. 

A couple of months ago, as part of an idea for networking, I started going to open mic Tuesdays a bloc from where I live and attempted to sing a song or two in English, French and Armenian.  Of course I was in the wrong show, although the D.J. had long told me that the stage is open to any kind of act, in any language and for everybody, I still felt that it is not here that I will achieve my goal of networking.  I am too shy to ask and what I have asked indirectly has led me to believe that no musician in that joint would be able to work with me.  Why?  Because I need management, I don't know where and with who I can sing what I know and can.  That's all.  In order to find work, one has to have a portfolio, pictures, past achievements, successes, a demo tape and a DVD perhaps.  I am sure I have all these but they are all in the past. 

Right now all I have is this page.  Oh, there is a lot of food in the kitchen, every group of food is represented.  Including alcoholic beverages.

Let us see how the American whiskey I just poured myself is going to affect the tone of the writing herein-forth.  The Armenian coffee has long been consumed.  It took less than a day to write the above paragraphs.  To be exact, just about 22 hours.  Oh no, I was not waiting for inspiration to strike.  I let the moment come when I would want to write and realized that I can. 

Is that as clear as whiskey?

This morning started with me deciding to go see Midnight in Paris at 2:45 p.m. at Tempe Discount Cinemas where the ticket is $4.00.  That was before I realized I had come back to God/Universe a while ago and had to follow my heart instead.  My heart was on this page, with You that I miss talking to, with You who has always been there for me when everyone else left, with You who has no name.  I don't want to publicize You because it will not convey the truth of how I found You.  I might sound like an old cliché but I have to say I love You and adore You.

In 1968 Beirut, I used to work in a company that represented the Merck A.G. firm.  At around 11 a.m. I would order a sandwich from the shop across the street, a chicken sandwich on pita bread with mayonnaise and mustard only.  It was so good that to this day I sometimes find myself having one, weather permitting. 

Speaking of weather, it is in the 70s today in the Phoenix area.  It has been so beautiful this winter that it makes one forget all worries.  I hear it is the same in the east coast and Europe too.  We must all have done something terrific lately.  Applause.  

I was wondering why I got a chance to eat a chicken sandwich like the one in Beirut today. 

Take care.

The Perfect Hostess

She had invited friends over for dinner and, hopefully, a good time to be had.  She had thought of everything within reason, dietary preferences of her guests, and budget.  She was constantly on alert for three plus days lest she forgets something important.  She had made lists, crossed out possibilities and actively worked on fulfilling the demands of a wonderful evening she wished all her guests would have.

The day and time came with one minor obstacle.  It was raining cats and dogs.  The guests were graciously cooperative and helped her alleviate her anxiety.  They filled the room with their laughter, wit and sheer presence.  6/7th of them spoke Armenian and would have liked nothing more than to dive into their maternal language that they all loved, sprinkled with some Turkish inherited from their lands' occupiers, who, in turn had inherited some of it from occupying Arabs' lands.   Out of respect for the 1/7th of the guests, they all spoke English.  "I really do have great friends" she thought and that superseded any fishy subjects or other conversations about food.

The desserts were succulent and plenty, so was the wine.

She wanted to do everything by her own self.  She tried to do everything by herself.  She asked for help when needed but didn't let anyone leave their seat which for some active personalities was unsettling.  She tried to remedy this by having one guest jump up and down with her at one point. 

After everyone had left, with the promise to do it again, with parking authorization tickets guaranteeing their return, it took the hostess a while to settle down and finally go to bed.  She tossed and turned although she was sleepy and tired.  She couldn't understand why she was replaying the whole evening over and over in her head as if she had forgotten something.  She couldn't have.  She even offered them some cognac towards the end.  So what was it?

"I FORGOT THE COFFEE AND TEA!" she screamed getting out of bed.  She said this in Armenian of course:  "Ամաա, սուրճը եւ թէյը մոռցայ:"

Then she realized it was too late to do anything about it, made herself a cup of Sleepytime tea, drank it, forgave herself (I think) and went back to bed and this time she slept like a baby thanking her good fortune.

Մտորումներ Արեւմտահայերէնի Մասին

«Արեւմտահայերէնը կը մեռնի կոր» կը լսեմ ասկէ անկէ:  Պէտք է բան մը ընել:  Պէ՞տք է բան մը ընել:  Եթէ այո՛, ի՞նչ:

Ճեփ ճերմակը, սեփ սեւը, նոփ նորը, ճիփ ճիշդը, կաս կարմիրը, խոփ խոշորը, տափ տաքը, եփ երկարը, կէս կնիկը, բոլորը կը մեռնին կոր եղեր:  Ահազանգի մատնուած ենք:  Աւելի շեշտելու համար, «ս» մըն ալ աւելցուցած էինք ճեփ ճերմակին եւ դարձուցած ճեփս ճերմակ:

Սիրոյ մասին է նորէն:  Ուրիշը սիրելէ առաջ ինքզինքս եմ սիրած կամ մոռցած սիրել, որոշած  չսիրել կամ որոշած սիրել:  Անկիւնադարձ առանց ետ դարձի:   Դժուար ճամբայ այն իմաստով որ պէտք է յիշել, կրկնել «մանթրա»ի պէս, թերեւս նոյնիսկ երգի վերածել:   

Կը սիրե՞նք արեւմտահայ լեզուն:  Եթէ այո, ինչպէ՞ս կը յայտնենք մեր սէրը:   

Հազիւ տասը տարի էր Ամերիկա էի երբ Մոնթրէալէն ընկերուհիս, իր եղբօր եւ քրոջ հետ այցելեց Նիու Եորք ուր ես կ՛ապրէի:  Մինջ ես սկսած էի արդէն անգլերէն բառեր խառնել երբ Հայերէն կը խօսէի, իրենք` ոչ:  Ընհակառակը ինծի թուաց որ նոր բառեր աւելցուած էին արեւմտահայերէն բառամթերքին մէջ:  Նախ պզտիկ մեղանչանքի զգացում մը պատեց զիս բայց իրենց հանդէպ ունեցած հիացմունքս անմիջապէս որոշեց այսուհետեւ ուշադիր ըլլալ: 

Յաջորդ մեղանչանքս, այսինքն երբ նորէն սկսայ անգլերէն բառեր գործածել երբ Հայերէն կը խօսէի, կասեցաւ իմ երեք մենակատարութիւններուն շնորհիւ:  Զանոնք գրելը եւ հետոյ բեմ ելլել խաղալը օգնեցին որ իմ մայրենի լեզուն խօսիմ նորէն: 

Անցեալ տարի, երբ Սուրբ Աբգար եկեղեցիի դպրոցը հայերէն կը «փորձ»էի սորվեցնել պզտիկներուն, ես ալ սորվեցայ:  Դասը հետաքրքրական դարձնելու համար նախ պէտք էր սէրս գտնէի հանդէպ լեզուին եւ փոխանցել զայն պզտիկներուն որպէս լաւ լուր:   Երբեմն կը յաջողէի:

 Միակ ձեւը բան մը հաւերժացնելու, զայն գործածելն է:  Ինչպէս որ Անգլերէն կ՛ըսեն «If you don't use it, you lose it!»  Ես կը գործածեմ կոր:  Դու՞ն, ա՞ն, միւսնե՞րը: 

Իսկ Հայաստանում էս հարցով պարապող կա՞յ:  Չգիտեմ, բայց լաւ կը լինի որ լինէր:

Լսուած Աղօթքս

Մեր մէջ թող մնայ բայց երէկ եկեղեցի քացի:  Բայց մինջեւ որ որոշեցի երթալ, յիշեցի որ կ՛ուզէի երթալ արդէն բայց տեղ մը չէի արձանագրած որ յիշեմ:  Այս տարի դաս ալ չեմ տար կոր որ Կիրակին երբ հասնի ոտքի ցատկեմ, այնպէս որ հրաշք համարեցի երբ արդէն ինքնաշարժը կը քշէի դէպի եկեղեցի:  Կրօնքի մասին պիտի չխօսիմ այլ սիրոյ, կարօտի:

Երբ փոքր էի, մեծ մօրս ձեռքը բռնած կամ չբռնած, քալելով եկեղեցի կ՛երթայինք, բան մը որ կրկնեցի ՁՕՕ4 թւի Սուրբ Զատկուայ օրը, երբ առաջին անգամ ըլլլով Պէյրութ քացի ՅՕ տարի ետք:  Այսինքն այդքան տարի անցած էր:   Զարմիկիս տունէն (որ կը գտնուէր ճիշդ այն հողաշերտին վրայ ուր միւս մեծ մօրս եւ մեծ հօրս բնակարանը կար ժամանակին, մեր տունին շատ մօտիկ) քալեցի մինջեւ եկեղեցի:  Նոյն ճամբէն որ կը քալէի երբ հոն կ՛ապրէի, որ թէ իմ դպրոց երթալ քալու ճամբան էր, թէ եկեղեցիի ճամբան էր, եւ թէ քաղաք երթալու ճամբան էր: Քալեցի գրեթէ ամայացած փողոցներէն, գոց խանութներուն առջեւէն, յիշելով ուր ինչ կար եւ հիմա չկայ, իսկ ուրիշ տեղեր, կան բայց չկայի նման են: Եւ լսեցի միայն իմ կրունկներու ձայնը եւ անոնց արձականգը փողոցի շէնքերուն վրայ:  

Հասայ Սուրբ Նշան եկեղեցին:  Եկեղեցիին մէջ, նկատեցի որ կեդրոնացումի պակաս ունէի աղօթելու համար:  Աղօթելէն աւելի պէտք ունէի շաղուելու հայութեան հետ, թերեւս տեսնելու հին բարեկամներ:  Ուրեմն ելայ դուրս, եկեղեցիին նշանաւոր բակը, յուշերով լեցուն:  Չկային հին դէմքերը կամ շատ հազուագիւտ էին:  Բարեբախտաբար հանդիպեցայ մի քանի հին բարեկամներու, թաղեցիներու, եւ դպրոցի հին ընկեր-ընկերուհիներու:

Մինջեւ Արիզոնա քալս, բացի մերթ ընդ մերթ հայերէն ուսուցանելէ Նիու Ճրզիի երկու դէմի եկեղեցիներու շաբաթական դպրոցները, այդքան կորովով չէի աշխատած որքան Արիզոնայի Սքոթցտէյլ քաղաքի Սուրբ Աբգար եկեղեցիին մէջ ամբողջ անցեալ դպրոցական տարեշրջանին, մեծ սիրով:

Երէկ պզտիկ բացակայութիւնէ մը ետք եկեղեցի կ՛երթայի ճիշդ այնպէս ինչպէս Պէյրութ քացի երկար բացակայութիւնէ մը ետք: Անհուն զգացումներով լեցուն:  Հաւատացէք որ երէկուայ զգացումներս շատ աւելի զօրաւոր էին եւ հակազդուեցան նոյնքան զօրաւոր ընդունելութեամբ:  Զարմացայ ժպիտներուն, «I was wondering what happened to that lady who used to come"ներուն:  «Արեւը ծագեցաւ»ներուն:  Չեմ չափազանցէր կոր:  Յուզիչ էր տեսարանը:

Պատմեմ:  Պէյրութ ներկայացուցի իմ «Այբ Բեն Գիմ» մէնակատարութիւնը:  Հոս, Սուրբ Աբգար եկեղեցիի Մելիքեան սրահին մէջ, անցեալ Դեկտեմբերին, թերեւս վերջին անգամ ըլլալով ներկայացուցի զայն իր բարեփոխուած ձեւով:  Անկէ ամիս մը առաջ, երբ Տէր Զաքարիային հետ որոշեցինք ներկայացման թուականը՝  ան նկատեց որ այդ օրը Սուրբ Աբգար Եկեղեցուոյ անուան տօնն է: 

Ես արդէն, անձնասէր ըլլալուս, նկատած էի որ Աբգար անունը կամ բառը միակ հայերէն բառն է որ Այբ Բեն եւ Գիմ գիրերով կ՛ըսկսի:

Ինչ զուգադիպութիւն ըսած էի հետոյ Քոլէթին:  Պէտք է ըսեմ ասիկա Տէր Հայրին:  Քոլէթը խոհեմաբար ըսաւ որ ներկայացման ատէն բեմէն ըսեմ ատիկա որ ամէն մարդ գիտնայ:

Այդ օրը հասաւ:  Անհամբեր սպասեցի որ Տէր Հայրը ժամանէ որ իրեն այս հրաշալի լուրը տամ:  Չժամանեց:  Ուրիշ կարեւոր անձնաւորութիւններ ալ չժամանեցին:

Բանբասանք թող չ՛ըլլայ բայց ժողով ունին եղեր նոյն ժամուն:

Լաւ:  Ես ալ ներկաներուն պատմեցի եւ իրենց հարցուցի եթէ գիտէին:  Չէին գիտեր:  Ուրեմն իրենցմէ խնդրեցի որ Տէր Հօր ըսեն այս իմ ըրած գիւտը անշուշտ կարծելով որ ամէն մարդ ինծի պէս պիտի ուրախանայ:  Ես մէկ պատճառ աւելի ունէի ուրախանալու անշուշտ բայց ով է հաշիւ բռնողը: 

Յաջորդ Տէր Հօր տեսնելուս իրեն հարցուցի:  «Ձեզի ըսի՞ն»:  Ըսաւ «Ինծի բան չեն ըսեր»:  Ես ալ պատմեցի իրեն:  Աբգարին եւ Այբ Բեն Գիմին պատմութիւնը:  Չեմ յիշեր ինչպէս հակազդեց, կը ներէք ինծի բայց ինքն ալ չէր նկատած:

Վերադառնանք երէկ:  Գիտէի որ Տէր Հայրը գիրք մը գրած է եւ Ուրբաթ երեկոյ անոր մակագրութեան օրն էր:  Երբ զինք տեսայ երէկ, շնորհաւորեցի եւ  հարցուցի եթէ «քրէտիթ քարթ» կ՛առնէ:  «Այո ըսաւ կ՛առնենք, բայց աղօթքն ալ կ՛ըլլայ» աւելցուց դէպի իր սեղանը քալելով:

Ես սահմռկած մնացի:  Եկեղեցի ուշ հասած էի:  Այնքան ուշ որ հաւատացեալները դուրս կ՛ելլէին երբ ես ներս կը մտնէի:  Արդեօ՞ք այդ ըսել ուզեց Տէր Հայրը:  Չ՛աղօթեցի այլ գիրկնդխառնուեցայ բոլոր անոնց հետ որոնք ուրախ էին զիս տեսնելու:  Լսուած աղօթքի մը նման:  Հետոյ քացի մոմ վառեցի եւ մինակս աղօթեցի:  Մեղայ:


Երբ սրահ կը մտնէի, անցեալ տարուայ աշակերտներս դասարանէն ելլելով մէկ մէկ վազեցին քովս անունս տալով:  Երջանկացուցին:  Հետոյ, իրենք ինծմէ աւելի խելօք, նստած կերան իրենց հոգէճաշերը իսկ ես, ուրախ, չէի գիտեր որու հետ խօսում, ուր նստիմ:  Շատեր գանգատեցան որ մէյ մը հոս եմ մէյ մը հոն, «կեանքիս պատմութիւնը» պատասսխանեցի: 



Շատ լաւ ժամանակ անցուցի:  Մեղայ: